Archive for marzo 30, 2008

“Afirma Pereira”, Antonio Tabucchi

Este libro parece estar feito para ser lido en alto. Chéganos coma se o escritor, Antonio Tabucchi, atopase este relato contado en primeira persoa polo protagonista e redactárao coma se fose unha testemuña que aprema contar. O protagonista é un xornalista chamado Pereira que traballa como cronista para un xornal católico de Lisboa dende hai máis de trinta anos e que, en ausencia do seu director por mor das vacacións de verán, encárgase da dirección e elaboración dunha páxina cultural. Para cubrir esta páxina decide encárgalle a un xoven descoñecido chamado Monteiro Rossi a redacción de notas necrolóxicas anticipadas sobre autores susceptibles de falecer, mentres el encárgase da tradución das obras de autores estranxeiros.

Ao longo do relato vemos como Pereira escolle as obras que se tornan redutos de liberdade e que por iso combaten os referentes culturais que quere impor a Ditadura salazarista para penetrar en todos os eidos da vida portuguesa. Ao redor de Pereira móvense unha serie de personaxes arquetípicos que lle levarán a unha resolución: o retrato da muller colgado na parede apórtalle seguridade e complicidade, o camareiro como fonte de información permanente, a porteira do seu edificio como elemento de control máis próximo á súa vida privada, o médico que introduce a conversa como medio para tomar conciencia, a policía que se toma a xustiza pola súa man.

O elemento de oralidade deste texto fai que vaias acompañando a Pereira nun cambio vital: partícipe dunha “servidume voluntaria” paralizante, atravesa unha loita entre as diferentes persoas que albergan nel, ata que finalmente, no último momento, a persoa nova que agroma vence á vella para tomar partido.

Irene Martín Crespo

Anuncios

marzo 30, 2008 at 7:57 pm Deja un comentario

El periodista indeseable, Günter Wallraff

foto-gunter-wallraff1.jpg

Gunter Wallraff no nos deja indiferente después de la lectura de alguna de sus obras. Su libro El periodista indeseable, nos demuestra que es capaz de arriesgar su propia vida por sacar a la luz todo eso que no se conoce. A través de su trabajo, arranca hechos de la sombra para sacarlos a la luz. Pero se trata de un oficio que no es nada fácil ya que requiere un cambio de identidad, de actitud, de voz…toda una hazaña para conseguir lo que nadie puede conseguir sino  se llega a estos extremos.

Después de adquirir esa información de la que se priva al resto de la gente, la hace pública, lo que le provoca muchos enemigos entre los acusados. Sin embargo,  él se enfrenta a esto y a lo que sea con el fin de conseguir una sociedad más justa.  Su vida consiste en esforzarse para hacer frente a la falta de información. Y, como él mismo dice, “me dedico a expresar lo que yo he vivido, lo que yo mismo puedo testimoniar y lo que yo mismo puedo asegurar. Y, a fin de cuentas, el que vive  y siente algo en su propia carne saca unas conclusiones mucho más rápidas y más decisivas que si sólo ha escuchado o leído algunas informaciones a este respecto”

De esta manera podemos considerar a Gunter Wallraff como uno de los mejores representantes del periodismo bonzo al demostrarnos que puede hacer cualquier cosa, incluso poner su vida en peligro, por sacar a la luz las injusticias que todos merecemos saber.

 

Por Mª Agustina Guarc Ratque.

marzo 30, 2008 at 5:31 pm Deja un comentario

Galicia, Galicia

            Esta obra é unha “Antoloxía dunha década de periodismo crítico” do escritor, poeta e xornalista Manuel Rivas. Nel recóllense diversos artigos publicados entre 1989 e 1999 en varios xornais tanto galegos (La Voz de Galicia e A Nosa Terra) como estatais (El País) cos que o autor colaboraba habitualmente. Esta recompilación foi feita por Xosé Mato, que a súa vez é o autor do prólogo, no que se nos comeza a introducir no mundo de Galicia, Galicia, o país protagonista de tódolos relatos recollidos.

            O libro danos unha visión moi particular sobre Galicia  e céntrase na política como tema principal, sen esquecerse das especiais características da súa sociedade. A era de Manuel Fraga aparece reflexada dende os seus comezos, e os aspectos máis destacados do seu mandato convértense en sucesos cheos de ironía que se unen a outros de invención propia. Ademais, o uso de personaxes recoñecidos por todos axudan a dar un ton de proximidade. Todo isto consegue espertar a risa no lector, sobre todo, cando aparecen en situacións inimaxinables.

            Cómpre destacar aquí que Manuel Rivas escribiu en 1990 varios artigos nos que contaba unha suposta viaxe de Fidel Castro a Galicia para coñecer a terra do seu pai e os contactos deste con Fraga, algo incrible. Pero esta controvertida situación non tardou en facerse realidade. Unha curiosidade que non deixa de dar valor a imaxinación do autor.

            Esta imaxinación, do mesmo xeito que a reflexión, son dous piares básicos nestes textos dos temas máis variados pero que teñen un punto común, todos ocorren no único lugar no que podían ser posibles: Galicia.

                                                                                                            Andrea Carcacía Hermilla  

                                                                                                                  Grupo A

           

marzo 30, 2008 at 4:39 pm

Blanco-Amor e os seus escritos periodísticos

 

Neste libro Luís Pérez recolle arbitrariamente un total de 20 artigos xornalísticos que o escritor ourensán publicou en distintos xornais e revistas galegos (e do exilio) durante o período de 1923 a 1972.

Da autocrítica literaria aos obituarios, pasando por extractos dos seus libros, artigos de opinión, relatos ou fragmentos dos seus propios discursos, Blanco-Amor foi enchendo durante case sesenta anos as páxinas en branco de publicacións como La Región, A Nosa Terra, Alborada, A fouce, Lar ou La Voz de Galicia.

Así e todo, os seus textos ben se poderían encadrar baixo o título de xornalismo literario, ou quizais de literatura xornalística. De principio a fin os seus artigos énchense de imaxes e simbolismo que, mesturados con pinceladas de carga informativa, a súa voz crítica –sobre todo contra o desprezo do galego e de Galicia- e os seus toques de humor, fan que a lectura, que se ben se pode ver e ralentizada pola complexidade dos mesmos, torne máis levadeira, máis cómoda e fluída.

As achegas de Blanco-Amor reflicten un ideario propio, van máis alá do sensacionalismo e do banal, defenden e preconizan un cambio da sociedade e da mentalidade e avogan, mediante a súas palabras e prosa elaborada, encher de orgullo os corazóns dos galegos. Máis que meros escritos xornalísticos, son os restos dunha loita contra o desprezo e o reflexo da historia xa case esquecida. («A nosa labor será, antes que nada, informativa.(…) En ningún caso botaremos man dos magoados tópicos dese sentimentalismo cursi e podre, gaiola de parvos, nin fomentaremos choromicadas morriñosas, coasi sempre falsas e de cote noxosas». Buenos Aires, 25 xuño, 1923. “Nós”, Terra nº1. Eduardo Blanco-Amor.)


Ildara Enríquez García

marzo 30, 2008 at 3:52 pm

La Reina del Sur, Arturo Pérez Reverte

la_reina_del_sur.jpgPasamos las páginas y no sabemos si nos encontramos ante una realidad ficcionada o una ficción realizada. De lo que si tenemos la certeza es que, sea o no real el personaje de Teresa Mendoza, la mejicanita si que existe.La simbiosis entre los fragmentos más novelados de la vida de ésta y el trabajo del periodista que a lo largo de la novela se encarga de ir recogiendo los datos a cerca de la vida de Mendoza e interrogando a aquellas personas, incluso a la propia protagonista, que la conocieron y que mejor nos pueden ayudar a comprender esta historia favorecen que el lector se meta en la piel de Teresa desde los primeros momentos. Provoca que ya desde ese instante no tenga duda de que Teresita si que existe. Teresita es aquella mujer que huye de su país presa del miedo y llega aquí con la intención de seguir viviendo. Aferrada a ese sueño de mujer feliz, en ocasiones, consigue ir saliendo de los apuros. Ya en lo que se convierta su vida solo depende de las aptitudes de ésta y de la suerte que corra. En el caso de la protagonista será su gran capacidad de observación lo que conviertan a Teresa en La Reina del Sur. La complejidad del personaje de Teresa Mendoza se desvanece cuando comprendes cuan sencilla es.La obra de Reverte es un juego constante entre periodismo y literatura, realidad y ficción. Las descripciones minuciosas, en las que el escritor demuestra ser un experto, dotan de un mayor realismo toda la novela, hacen su lectura más apasionante; pese a que en algunos fragmentos la marea de datos pueda ralentizar su lectura.

 Tamara Novoa Alonso-B

marzo 30, 2008 at 1:35 pm


marzo 2008
L M X J V S D
« Feb   Abr »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Arquivo