Archive for marzo 8, 2008

Un mundo sin rumbo, Ignacio Ramonet

O libro Un mundo sin rumbo (1997) de Ignacio Ramonet trata o devir da humanidade no seu camiño cara ao século XXI. O director de Le Monde Diplomatique, no seu incansábel labor de análise social, dá moitas das claves dunha sociedade que, baixo a súa visión, lonxe de evolucionar cara á perfección tende á perda de moitos dos valores que están nos seus alicerces.

    Nesta publicación Ramonet amosa un estilo ensaístico moi similar ao que despois amosaría nas súas obras posteriores. A cronoloxía sitúase esencialmente no período que vai desde finais dos 80 e inicios dos 90, cando cae definitivamente a URSS, aínda que cómpre sinalar que se nomean a maioría dos feitos máis destacados do século XX. A perspectiva é por tanto do máis ampla.

    O dominio cultural dos EUA e o comportamento do resto do planeta cara este centra grande parte do discurso de Ignacio Ramonet, mais o abano dos temas que se tratan é maior. O nacemento e desmembramento continúo de estados, moitas veces flotantes e sumidos asiduamente en conflitos interminábeis (como os casos da antiga Iugoslavia, da propia URSS…) provoca unha situación de loita continua que moitas veces esconde o grande problema enunciado polo título do libro: camiña o mundo sen rumbo?

    As achegas que fai Ramonet en cada capítulo do libro fan deste libro un manual sobre o estado da sociedade de fins do s.XX a nivel mundial. Coa perspectiva actual vese como moitas das afirmacións e vaticinios incluídos en Un mundo sin rumbo están no certo, corroborando así a rigorosidade do estudo. Os problemas esenciais da sociedade reflíctense nesta publicación, a solución será traballo doutros.

 

David Canto Veiga

Anuncios

marzo 8, 2008 at 8:48 pm Deja un comentario

Territorio Comanche, Arturo Pérez-Reverte

perez-revert.jpg

 Confusión sea tal vez la palabra que describa todo lo que pienso o siento al acabar de leer Territorio Comanche. No sé si el hecho de que su autor haya decidido presentarlo como novela de ficción con tintes de verdad y basada en una experiencia real contribuye a restarle credibilidad a lo que cuenta. 

El libro narra y describe el afán de Márquez, uno de los protagonistas principales, por captar la destrucción del puente de Bijelo Polje, mientras su compañero Barlés, a quién identificamos con el propio autor,  cuenta diferentes historias de la guerra. 

Cita Reverte al principio del libro: “Una auténtica historia de guerra nunca es moral (…) si una historia de guerra parece moral, no la creáis” (Tim O´Brian). Una historia de guerra siempre es moral, siempre consigue que sintamos algo, motiva algún comportamiento, y la suya aunque poco, también es una historia moral, en el sentido de que sentimos que las guerras no tienen nada de glorioso o poético, que las guerras sólo son odio, destrucción y horror y que son muchos los que montan negocio de la desgracia ajena.

  Nos guste o no, solemos pensar que los periodistas van a una guerra porque se enamoran de una causa, y es esa misma razón la que los motiva a trabajar arriesgando la vida. Presentar un estereotipo de periodista bebedor, fumador compulsivo, fracasado en el plano sentimental, mujeriego y, a veces, hasta canalla, es algo no sólo muy visto si no también algo que contribuye a pensar que somos capaces de vender nuestras ideas y a la gente que padece las guerras por una buena crónica o una buena imagen. Y eso puede ser cierto pero, como siempre, a medias. 

Clara Bernal Castro. Reseña Marzo

marzo 8, 2008 at 6:13 pm

Sostiene Pereira, Antonio Tabucchi

A Europa dos anos 30, máis concretamente o Portugal da época e a España da Guerra Civil son o marco histórico no que Tabucchi desenvolve este pequeno relato, que, sen a necesidade de ser unha historia real, consegue reflectir o duro momento político.

O libro provoca a reflexión do lector sobre a función do xornalista cando o ambiente político é conflitivo. Conségueo a través do exemplo de Pereira, o protagonista. Ocúpase da páxina cultural do Lisboa. Para ela traduce textos de escritores franceses e prevé a escritura de necrolóxicas dos personaxes relevantes da sociedade que están a piques de falecer. Pereira non é crítico coa ditadura de Salazar baixo a que vive Portugal, nin coa Guerra Civil do país veciño. Un día decide contratar a un axudante, un xornalista inquedo que ten unha concienciada e, máis inqueda aínda, moza. Un conxunto de infortunios van provocar o desenvolvemento do pensamento de Pereira en canto á súa labor de xornalista.

Hai unha evolución no personaxe que o leva dende a absoluta pasividade ante a situación que vive a Europa Occidental da época ata a denuncia do asasinato do seu axudante por parte dos fascistas. Aínda que esta decisión o leve cara o exilio.

A censura é a outra protagonista do relato, a que guía os escritos de Pereira, a que lle impide traducir textos de escritores franceses porque os franceses son os inimigos do réxime portugués. E porque, aínda que só formen parte da páxina cultural dun pequeno diario cunha tamén pequena tirada de exemplares, exerce unha importante influencia nos lectores, xa que algúns deles constitúen un verdadeiro chamamento á democracia e á liberdade.

Alonso Rodríguez Noemí
(Reseña xaneiro)

marzo 8, 2008 at 5:16 pm Deja un comentario

Lo mejor de Rosa Montero

rosamontero.jpg     “Una persona sabia es alguien que ha vivido, ha visto, ha escuchado, ha reflexionado, y ha aprendido.” Rosa M.

Parece una de esas personas bella por dentro y, a consecuenciade ello formidable por fuera. Y digo parece porque no hace mucho un sabio me aconsejó no afirmar algo a menos que me creyese poseedora de una gran certeza. De una certeza casi absoluta.

Pero miento si digo que esta mujer no es a su pluma como el capitán a su propio barco. En “Lo mejor de Rosa Montero” la veterana de El País ha hecho una magnífica recopilación de entrevistas, artículos y reportajes que a lo largo de su vida publicó en el diario. Su obra es arte, y la belleza de este arte hay que buscarla en la originalidad. En la forma, no tanto en el contenido. Eso es lo que la hace diferente a muchos otros. Un poco única.

 Con este libro la editorial Espejo de Tinta inicia una nueva colección que recojerá lo mejor de un gran número de periodistas. Si la selección que hagan los demás es como la de Rosa, esta profesión brillará un poco más. Falta le hace.

Sara López García  (reseña  mes de enero)

marzo 8, 2008 at 3:35 pm Deja un comentario

La palabra pintada, Tom Wolfe

Unha gran crítica. Así se podería definir este libro de Tom Wolfe no que non deixa títere con cabeza dentro do mundo da arte moderna. Quizais comenta cousas que moitos pensaban, pero que ninguén se atrevía a manifestar por medo a que o calificaran de ignorante ou anticuado. A incrible presión que a arte exercía, e exerce, sobre a sociedade impulsa a todos a ter que interesarse por ela aínda que en moitos casos non lle transmite nada. A chegada da arte moderna, que supuxo unha revolución nese mundo, estivo moi promovida polas clases altas e polos críticos que se movían dentro dos seus exclusivos círculo. Wolfe critica a maneira en que aconteceu todo isto, xa que querendo deixar todo o anterior atrás, as novas correntes non fixeron outra cousa que desembocar de novo no pasado. Dunha maneira diferente, pero chegaron ó mesmo punto.

Aínda así, cabe resaltar o coidado estilo do escritor. Acusado en algunhas ocasións de facer críticas ofensivas, nesta ocasión, Wolfe faino dunha maneira moi elegante. Emprega unha ironía moi sutil aínda que dura, na que critica non só ós responsables dos novos esperpentos da arte moderna, senón tamén a todos os críticos e seguidores que aceptan sen ningún tipo de reparo calquera obra con tal de non ser desprazados. Así, conséguese formar un mundo no que ninguén cuestiona nada, polo que aparecen continuos movementos que, en moitas ocasións carecen de sentido, pero que acadan unha gran fama por pertencer a quen pertencen.

Jorge Lema Pombo (reseña de xaneiro)

marzo 8, 2008 at 9:57 am Deja un comentario


marzo 2008
L M X J V S D
« Feb   Abr »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Arquivo