Archive for enero 13, 2008

DESAYUNO EN TIFFANY’S. Truman Capote

Alrededor de Holly Golightly, uno de los grandes personajes de Truman Capote, gira esta breve pero intensa novela. Esta jovencita, de apenas veinte años, en apariencia frívola e inconsciente oculta un problema de soledad del que nos vamos dando cuenta según avanza la obra. Una infancia difícil que, sin embargo, la transforma en una mujer activa, sociable, seductora y, sobre todo, libre. Un huracán, que acapara toda la atención en cuanto aparece en escena. Sobre ella gira toda la historia, narrada por el vecino de arriba de Holly, un escritor sin éxito (y cuyo personaje tiene ciertas similitudes con el propio Capote) que como casi todos los hombres que la conocen, acabará perdidamente enamorado de ella.

Esta novela tiene, como todas las escritas por Capote, mucho de crónica social. En el apartamento de Holly tienen lugar numerosas fiestas por las que desfilan personajes de la aristocracia neoyorquina. Este mundo no le era ajeno a Capote ya que su éxito literario fue durante gran parte de su vida, acompañado de un gran éxito social, lo que le permitió tratar con intimidad a buena parte de la alta sociedad de su época. Capote realiza una crítica solapada a estos círculos donde se mueve la protagonista, de fiesta en fiesta y con la mafia, las drogas y la libertad sexual como telón de fondo.

La adaptación cinematográfica de Blake Edwards (que en España se tituló Desayuno con daiamantes) y en la que una inolvidable Audrey Hepburn interpretaba a Holly Golightly, convirtió a esta obra en una de las más afamadas del gran escritor estadounidense.

Pablo Jiménez Arandia

Anuncios

enero 13, 2008 at 6:29 pm Deja un comentario

Fusiles y Claveles, de Diego Carcedo

A noite máis decisiva de Portugal contada desde os ollos dun reporteiro de televisión, a crónica viva e trepidante dunhas horas que cambiaron o rumbo do além-Minho. Así poderiamos resumir o libro Fusiles y Claveles, do xornalista español Diego Carcedo, quen viviu a “Revolução dos Cravos” daquel 25 de abril de 1974 como enviado de TVE.

Carcedo narra nesta longa crónica os acontecementos que teñen lugar desde o solpor do día 24 até o amencer do día 26. Cada movemento de tropas, cada cuartel que se suma á sublevación, cada acción dun goberno que non é consciente que se derruba, cada obxectivo que cae, cada comunicado que anuncia a caída do réxime ditatorial máis vello de Europa. Mentres, contextualiza a accións e os personaxes nas circunstancias dun Portugal carcomido polo illamento internacional, a pobreza, o atraso e unha infinita e cruenta guerra colonial en África.

O autor recrea a tensión do cuartel de Pontinha, núcleo da sublevación, os temores dos soldados a que todo fose unha manobra da policía secreta (a PIDE), a esperanza ao escoitar o Grândola Vila Morena, contrasinal definitiva da esperanza, e o a parálise de Marcelo Caetano, ditador que perde o seu poder sen poder facer nada. O agromar da esperanza en caraveis vermellos que coraban os fusís dos Capitães de Abril.

Unha novela áxil dun xornalista que coñece ben o país veciño, onde estivo moitos anos como correspondente de diferentes espazos de TVE.

 

Santiago Agra Bermejo

enero 13, 2008 at 12:59 pm Deja un comentario

Ninguna guerra se parece a otra. Jon Sistiaga

Lembro como se o estivese vendo agora o día en que nos informativos de telecinco daban a tráxica noticia do bombardeo do hotel Palestina. Levo na memoria as “famosas” imaxes do reporteiro Jon Sistiaga trasladando nunha camilla ao seu compañeiro de traballo, ao fotógrafo José Couso.Ninguna guerra se parece a otra lévanos a ese día. Repasa a través de cada unha das súas páxinas a guerra dos estadounidenses contra o pobo iraquí, pero sobre todo cada letra é un xesto de agradecemento e homenaxe a un amigo que sufriu as consecuencias dunha atrocidade, só por informar.Vas lendo e vas vivindo anécdotas,vas sufrindo con Jon Sistiaga, vas vendo as inxustizas  e rematas por odiar cruelmente as guerras.

Jon, a medida que pasan os días e a partir do seu caderno de notas, vai construindo un relato impregnado de sentimentos, emocións, vivencias, anécdotas e arrepentimentos. Chegamos ao día 7 de abril e á súa libretiña só lle queda unha folla en branco. Quizais un aviso do destino, tamén un pálpito de saber que aquelo chegaba ao seu fin. Estaba preto o final. Remataba o conflito. E así foi, o 8 de abril caía Bagdad nas mans dos norteamericanos. Ese día Jon non tomou ningunha nota.”el 8 de abril tengo una hoja en blanco en mi cuaderno y una hoja en blanco en mi vida”

 Non é un libro do que se poidan sustraer conclusións ou leccións para a nosa profesión. Tampouco se presta a amosarnos o día a día do “super-reporteiro”, do heroe “trasnochado de película en blanco y negro”, do intocable corresponsal. Todo o contrario. Desmitifica a figura do reporteiro. Ó fin é o cabo non é de pedra. Tamén sofre, sinte, emociónase, métese no papel dos demais, das vítimas “por fin me ponía en la piel de una madre kosovar, de un niño afgano ou de un padre iraquí”, decía Sistiaga o día da morte do seu “colega”.

Como non, aflora tamén o dilema de todo corresponsal de guerra; deben intervir? deben implicarse? Así como tamén se cuestiona o seu traballo. “creo que no hay ningún reportero que no se cuestione su propio oficio cuando contempla una atrocidad”.

Paradoxas da vida, guiños do destino, Couso tiña pousado na súa mesa de noite o libro que estaba lendo. Era do corresponsal de El Mundo Julio Fuentes, que morrera na guerra de Afganistán e levaba por título Morir para contarlo.   

Alba Silva Rodríguez. Grupo C.  

enero 13, 2008 at 12:54 pm Deja un comentario


enero 2008
L M X J V S D
« Dic   Feb »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Arquivo