Archive for Mayo 2008

Cómo nos venden la moto, de Noam Chomsky e Ignacio Ramonet

Nesta obra “compartida” por Noam Chomsky e Ignacio Ramonet, reflexionan sobre o uso dos medios de comunicación e a manipulación da información como ferramentas de poder.

Adoita dicirse que a comunicación é o cuarto poder, despois do ejecutivo, do lexislativo e do xudicial. Moitas veces, o poder que proporcionan os medios de comunicación aos seus propietarios permítenlles estar por riba deses tres poderes clásicos.

Chomsky, na súa parte ilustra con exemplos a súa reflexión sobre a influencia na opinión pública do sistema de propaganda. A sociedade é considerada coma un “rabaño desconcertado” que non é quen de xestionar os seus propios asuntos e ao que hai que guiar. Con semellante grao de cinismo se acusou ao asociacionismo de poñer en crise á democracia.

Ramonet titula a súa parte como “Pensamento único e novos amos do mundo”. Define o pensamento único como “a tradución a termos ideolóxicos de pretensión universal dos intereses dun conxunto de forzas económicas”, e cuxos principios son a primacía económica sobre as cuestións políticas, o mercado e a competencia como mecanismo regulador, o libre intercambio, a división internacional do traballo, a privatización… Isto unido á súa influencia nos medios de comunicación provoca que os grupos empresariais son os que de verdade teñen o poder, e non os gobernos.

Segundo Ramonet, a concentración do poder nas multinacionais da comunicación estanos a levar cara ao pensamento único. E a consideración da información coma un produto leva consigo o seu achegamento a formas de distracción e entretemento, no lugar de fomentar o pensamento crítico e o debate.

Manuel González Leis (mes de marzo)

Add comment Mayo 31, 2008

Francisco Umbral escribe a su mujer

Carta a mi mujer es una obra póstuma, sí, pero que nos viene a confirmar algo que ya muchos sospechaban: a Francisco Umbral aún le queda mucho que decir en el ámbito literario. Y así es como, a nueve meses de su muerte, ve la luz una de las obras más intimistas y personales del gran genio escritor. Poco antes de morir, fue el propio Umbral el que dio su autorización para la publicación de este libro, después de algunas décadas (lo escribió en los años 80) mantenido en la oscuridad y esperando el momento propicio para hacer su aparición.

Bajo la forma de prosa poética, Francisco Umbral rinde homenaje a su mujer, con una larga carta en la que describe la vida del matrimonio a principios de los años 80, cuando vivían en Madrid y acababan de comprarse una casa. El jardín, descrito de una forma casi idílica, le sirve como escenario para, como ya señalé, hacer una disección de su matrimonio, pero con un estilo que hace que trascienda la experiencia personal para presentarse como la esencia de todos los matrimonios en general, con la convivencia y la complicidad que sólo las experiencias compartidas pueden generar. Una carta a María España, su mujer, la que lo acompañó desde el año 1959. Una mujer más en su vida, pero según sus propias palabras, la única que llegó para quedarse.

Sin embargo, esta no es la primera obra en la que Umbral se muestra casi transparente, dejando sobre el papel sus sentimientos para que el lector pueda compartirlos. La obra más dolorosa del escritor fue la titulada Mortal y rosa, dedicada a su hijo de seis años muerto por leucemia.

Ahora, Umbral hace llegar a su mujer una larga carta con un remitente ansioso por mantener el recuerdo, probablemente símbolo de todas aquellas que el escritor quiso mandar en vida y que por un motivo u otro, quedaron olvidadas en un cajón de su mente.

Alba García Vázquez

(Mayo)

Add comment Mayo 31, 2008

Nosotras en el país de las comunicaciones, coordinado por Silvia Chocarro Marcesse da ONG ACSUR-Las Segovias

Neste libro, son as protagonistas e creadoras de novos medios de comunicación alternativos as que falan das súas experiencias e as que transmiten as súas reflexións sobre dous conceptos como son comunicación e xénero no mundo actual. Esta é unha obra crítica cos medios de comunicación de masas, un dos factores que contribúe á perpetuación das desigualdades de xénero.

Os principais problemas que propoñen non se limitan á propiedade nin á participación nos medios, senon que tamén falan dun cambio do deseño e das orientacións, manifestan os seus desexos e esperanzas de desenvolvemento e construción doutro modelo. O seu obxectivo é chegar a crear un modelo no que non se ille a realidade social das mulleres de todo o mundo, no que non se teñan só en conta como datos, senón tamén coma suxeitos políticos. Ese é o motivo do desenvolvemento doutras experiencias comunicadoras e outros medios por todo o mundo.

19 autoras de latinoamericanas, españolas e árabes reflexionan sobre as dificultades de acceso das mulleres aos medios nun mundo no que a comunicación está marcada pola desigualdade de xénero. Unha delas, Llum Quiñonero di que as mulleres siguen precisando poder sobre elas mesmas, e a práctica informativa e comunicativa pode ser un dos camiños para conseguir un cambio cara a un mundo máis crítico e solidario.

Manuel González Leis (mes de xaneiro)

Add comment Mayo 31, 2008

Homenaje a un clásico

Fue una tarde de un viernes, recién llegada de Santiago. Estaba buscando como loca por la biblioteca un libro que leer para hacer la reseña. He de confesar que tengo una mala costumbre: me dejo llevar por las portadas, a veces dejo que las primeras impresiones dominen mis decisiones. Pero en este caso, puedo afirmar que no me equivoqué. La portada de El Club Dumas me atrajo al momento. La sombra de ese hombre sin rostro que se proyecta sobre una estantería plagada de libros viejos mientras hojea uno de ellos, me insinuó que sus páginas tenían mucho que contar… así que, sin siquiera leer la sinopsis (opción para personas cautas), me decidí.

Para mi sorpresa, me encontré con todo un homenaje de Reverte uno de los clásicos de los géneros de aventuras: Los tres mosqueteros, de Alejandro Dumas. Pero el libro quería ir más allá, mostrando un mundo plagado de satanismo y esoterismo que participan en los juegos de pistas que nos brinda una trama totalmente fantástica.

Lucas Corso es un “cazador de libros” a sueldo al que le encargan comprobar la autenticidad del manuscrito de El vino de Anjou de Alejandro Dumas. Más tarde, Corso aceptará otro encargo: indagar sobre la autenticidad de un ejemplar del Libro de las Nueve Puertas del Reino de las Sombras, un manual que contiene claves para invocar al demonio. A partir de aquí, todo se va complicando y la narración nos lleva desde Madrid a Toledo, pasando por Sintra y París, permitiéndonos conocer a extraños personajes (obsesionados amantes de los libros, seguidores del diablo, una desconcertante mujer fatal).

Al acabar la lectura, tuve la sensación de haber participado de la historia, de los juegos, del misterio; de haber formado parte de esta narración sin fisuras, de argumento creíble y, sobre todo, perfectamente estructurada.

Alba García Vázquez

(Abril)

Add comment Mayo 31, 2008

Una llamada del pasado

“Te he encontrado”. Así es como el pasado se pone en contacto con Zarza en la novela El corazón del Tártaro, de Rosa Montero. Una llamada telefónica da el pistoletazo de salida al comienzo de la historia. Pero lo más preocupante es que ese pasado suena aterrador y es el miedo el que empuja a la protagonista a iniciar una huida desesperada, una huida de esa voz que le llega desde mucho tiempo atrás por medio del teléfono.

Aunque nos entren dudas, no estamos ante una novela de terror, si no que lo que tenemos delante es una trama perfectamente construida en la que Rosa Montero no concede ni una sola línea de tregua al lector.

Una historia donde se mezclan pasado y presente. Un pasado oscuro en manos de la Blanca (la droga) en una Torre (el club) y dominado todo por una Reina (los suburbios de una gran ciudad). Un presente monótono que se rompe bruscamente porque un miembro de ese pasado vuelve a reclamar lo que es suyo.

Quizá lo más destacable sea la espectacular manera en la que se da vida a esos dos protagonistas principales. Aparecen ante el lector como siempre aparecen los personajes de un libro: como perfectos desconocidos. Y ahí es donde radica el talento del autor: en conseguir que ese desconocimiento se transforme en afecto o en odio, en lograr que acaben siendo personajes reales en la mente de cada uno de los que leen el libro. Y aquí se consigue y con creces. Los detalles acerca de sus vidas, su infancia, su evolución hacia el “mundo real” y su momento actual están dibujados de tal manera que, una vez unidos, conforman dos personas de carne y hueso, por más que su existencia se limite a las páginas.

Alba García Vázquez

(Marzo)

Add comment Mayo 31, 2008

“Los mares del sur” Vázquez Montalbán

A través de Los mares del sur nos llega la cuarta entrega de la saga (compuesta nada más ni nada menos que por veintitrés libros) que nos introducen en las investigaciones del ahora célebre Pepe Carvalho, detective privado y apasionado de la gastronomía nacido de la pluma de Vázquez Montalbán que malvive entre caso y caso.

Podríamos decir que Los mares del sur es una novela negra, y no mentiríamos. Sin embargo, nos quedaríamos cortos. También es policíaca, detectivesca, criminal o, para no establecer límites innecesarios, novela a secas.

En este caso, Carvalho tiene que hacerse caso de la investigación de un nuevo crimen: el asesinato del rico empresario catalán Stuart Pedrell. La viuda es la que contrata al detective para averiguar qué es lo que hizo su marido el último año de su vida.

Con esta base como pretexto, Vázquez Montalbán nos incita a caminar entre toda una galería de personajes, desde las altas esferas de la sociedad catalana, a las más bajas. Gracias a su trabajo, Carvalho nos va mostrando como ni los buenos son tan buenos, ni los malos tan malos, pero todos forman parte de esa realidad social española. El escritor nos muestra una panorámica de una sociedad en evolución, liberada pero algo perdida tras la muerte del dictador Francisco Franco.

Yo decidí apuntarme como espectadora silenciosa a las investigaciones de este investigador irreverente, de un Bogart atípico, que me condujo a través del mundo de las drogas, el sexo y la marginación social, para conseguir cumplir con su labor detectivesca, buscando siempre la inspiración en su cada día menguada biblioteca con el sonido de su incombustible chimenea de fondo.

Alba García Vázquez

(Enero)

Add comment Mayo 31, 2008

Crónica dunha reseña

19 de Maio do 2008. A escolma de crónicas de Mercedes Abad xa levaba máis tempo na miña bandoleira que o recomendado pola biblioteca da facultade.

 Alí estivera, sen pena nin gloria, acompañada de bics, apuntes, pilas… e demais “regocijantes caquillas microscópicas” (expresión textual de Mercedes Abad en Titúlate Tú) que a eclipsaban. Necesitaba renovarse.

Tan pronto o fixo, comecei a lelo. A cronista da edición catalá de El País era diferente. As súas crónicas non remitían a actos convencionais e a súa linguaxe estaba máis próxima dunha coidada conversa que dun texto xornalístico. Titúlate Tú amosaba crónicas con moi diferentes eixes narrativos: persoas, lugares, sensacións…incluso algunhas eran “inclasificables” (denominación da propia autora). Mentres lía, vía como Mercedes Abad levaba ata a “caricaturización” o elemento básico da crónica, o tempo. Proba disto é este fragmento extraído dunha das máis de 80 crónicas que se recompilaban no libro:

“Acomódense en este sencillo y oportuno flashback, abróchense los cinturones y gocen de este breve viaje (tan breve que lamentablemente nos es imposible servirles un refresco) que los llevará, confío que sanos y salvos, al año de gracia de 1991. Ya hemos llegado”

 A escritora barcelonesa percorría toda tipo de eventos en busca de historias curiosas e atípicas (asistir a unha gravación dunha película porno, por exemplo). Xogaba co lector propóndolle sensacións novas e situacións que recolleu en áxiles narracións cronoloxicamente estruturadas.

 30 de Maio do 2008. Rematei o libro. Agora só me queda facer a reseña.

 Ricardo Saavedra Seoane

 

Mayo 30, 2008

ÉBANO- Ryszard Kapuscinski

Ébano constitúe unha impresionante crónica da experiencia de R. Kapuscinski como correspondente en África, non só polos feitos que narra senón, sobre todo, pola sinxeleza e veracidade que consegue transmiti-lo seu relato. Esta crónica está chea de humanidade e realismo.

    Ryszard Kapuscinski adéntrase nos sitios máis pobres e instálase alí. Viaxa a lugares que non son noticia para os europeos e os americanos, e por rutas que só transitan os indíxenas. Achégase á realidade das persoas máis humildes e describe o que ve cunha mirada humana na que se adiviña o desexo de comprender e axudar. Grazas a ese achegamento, consgue describir con realismo como viven, como pensan, os acontecementos do pasado que deixan pegada como o xenocidio de Rwanda, por que nese continente se suceden as guerras e a violencia, e que hai de verdade nas versións oficiais que chegan ata nós (a través dos medios de comunicación).

    Unha peza xornalística, histórica e estilística que debería ser lida por toda a humanidade sen dúbida. Como dixo nunha entrevista en España, “as crónicas de guerra de Heródoto” servíronlle como guía nas súas viaxes de correspondente (sobre todo nas que tiñan Asia como destino).

Verónica Sanmarco Janeiro

Add comment Mayo 30, 2008

I am Charlotte Simmons by Tom Wolfe

Tom Wolfe foi un dos fundadores e estilistas do coñecido como Novo Xornalismo. Este libro, publicado en 2004, non é tan doado clasificalo como os seus coñecidísimos “non-fiction”. Partes desta novela son inventadas, como é o caso do nome da Universidade (Dupont University), pero o estudo que fixo para realizala merece aparecer reflicitdo neste blogue. Investigou a vida dos estudantes norteamericanos da actualidade e plasmouno nun estilo moi característico. O seu punto forte é a observación e a reprodución detallada das debilidades humanas escribindo de xeito polémico e usando a linguaxe da xuventude (a linguaxe da rúa, que para os que non teñen o inglés como lingua materna pode resultar algo dura).

    I am Charlotte Simmons é a historia dunha estudante de primeiro ano durante o primeiro semestre na prestixiosa universidade de Dupont. Charlotte é unha moza recén graduada nunha pequena vila rural que grazas á súa intelixencia e esforzo, foi premiada cunha bolsa na universidade dunha gran cidade. Na residencia, descobre á súa compañeira de cuarto, Beverly, unha nena rica obsesionada co sexo.

    A medida que Charlotte se vai afacendo á vida universitaria, atópase ante as tentacións propias da idade e do lugar. Coñece ó rapaz máis popular (deportista e “pasota”) e comeza a experimentar cousas novas que non rematarán ben. Sexo,  estatus social, alcol e outras drogas son agora parte das súas ocupacións e tamén preocupacións.

    Unha historia que pode soar a tópico pero que plasma e analiza dun xeito profundo a sociedade estudantil norteamericana.  

 

Verónica Sanmarco Janeiro

 

Nesta entrevista podedes descubrir máis datos sobre o proceso de creación da novela contados polo propio autor. Descubride a un home humilde e comprometido con todo o que fai.

 

Add comment Mayo 30, 2008

CRÓNICA NEGRA DEL PRESTIGE, Luis Gómez e Pablo Ordaz

Luis Gómez e Pablo Ordaz, xornalistas do diario El País, relatan a fatídica catástrofe do Prestige desde diversos puntos de vista.

Crónica negra del Prestige, é un libro denso en canto a datos, sobre todo ó principio. Pero eses datos son necesarios, xa que son os que nos fan ser conscientes de todos os errores humanos e técnicos que se produxeron en e con respecto ó Prestige.

O rescate da tripulación, as maniobras de remolque do petroleiro e o sentimento de todo un pobo, está reflexado, entre outras cousas, nesta gran crónica.

Ó contrario do que moitos poden pensar ó ler o título do libro e ver a portada, eta obra xornalística non ten un carácter victimista. Todo o contrario. Nela aparecen diversas persoas relacionadas co mundo artístico que resaltan, sorprendidos, a unión, a forza e o valor dun pobo unido ante unha desgracia como a que foi e segue a ser o afundimento do Prestige.

Gómez e Ordaz encárganse tamén de destapar ou recalcar os erros dos políticos que daquela ocupaban postos de ministros ou presidente da Xunta de Galicia. Erros tales como non saber que facer co barco, enganar á poboación, ou irse de caza ou de fin de semana a Doñana entre moitísimos outros.

Tamén falan cos afectados pola marea negra. Os habitantes de Muxía destacan o mal obrar dos políticos e tamén critican a aqueles medios de comunicación que dicían que non había ningún perigo de contaminación para as costas galegas, cando os propios veciños estaban a ver como as súas praias quedaban tinguidas de negro.

En definitiva, é un libro que, probablemente para moitos, descubra moitas máis deficiencias sobre este accidente agravado pola mala xestión política, das que críamos coñecer.

Araceli Pita Parada, grupo C

Add comment Mayo 30, 2008

Previous Posts


 

Mayo 2008
L M X J V S D
« Abr   Jun »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Arquivo

a

Blogroll