Archive for Abril 2008

La amante en guerra

La amante en guerra es una historia que sucede durante el verano de 2006 cuando Israel invade el sur del Líbano. Está dividida en dos partes. La primera resulta algo liosa porque comienza por el final, cuando la autora, Maruja Torres, fue evacuada del Líbano, y acaba por el principio, en el momento en que llegó como turista. Sin embargo, la segunda parte narra el regreso de la autora a este país para cumplir su última promesa: vivir allí el máximo tiempo posible.

 

Las pequeñas historias en las que no se explaya tanto, no cita a demasiada gente y no nombra muchos sitios, son las que más llaman la atención. Aunque a veces puedas perderte en el tiempo debido a las múltiples referencias al pasado, Maruja Torres cuenta de forma realista y profunda cómo su relación con una ciudad, Beirut, puede convertirse en una historia de amor de la que no puedes desprenderte. Una historia que provoca que vuelvas a repetirla aunque la experiencia no haya sido demasiado agradable.

 

A medio camino entre la novela, la crónica y el diario, la propia autora forma parte de los personajes, algunos ficticios y otros muy reales. También cuenta cómo su historia le provoca, incluso, llegar a alquilar un piso en la ciudad, lugar en el que en la actualidad pasa largas temporadas al año, pese a afirmar que durante su estancia en el Líbano tiene que recurrir varias veces al wisky y al trankimazin para tratar de descansar.

 

Sara Domínguez Triñanes

Add comment Abril 30, 2008

En positivo, Antonio Sampere

En positivo es una colección de columnas del periodista y escritor especializado en cine y televisión, Antonio Sampere. Diversos medios de prensa escrita, como El Correo Gallego, Diario de Mallorca o La opinión de Málaga entre otros, han querido contar con el estilo de Sampere entre sus páginas.

Sus columnas podrían calificarse de intimistas. Aparentemente le gusta “filosofar” sobre lo cotidiano, tomar unos minutos de su tiempo y escribir unas líneas sobre cosas que mucha gente calificaría de carentes de importancia o incluso inexistentes. Esta sencillez temática contrasta con la complejidad que los periodistas que comparten página con él en los diarios imprimen a sus artículos.

Como en toda buena columna, plasma sentimientos y sensaciones en unos cuantos párrafos que gracias a sus recursos estilísticos se leen en poco más de tres minutos. Pero esos tres minutos pueden plantearte alguna pregunta que te llevará a reflexionar sobre cosas en las que nunca te habías dignado a pensar.

Estas 115 columnas de Sampere, tienen cierto paralelismo con las de Manuel Vicent, tan llenas de metáforas y comparaciones, pero siempre anteponiendo la persona a cualquier otra consideración.

Araceli Pita Parada

Add comment Abril 30, 2008

Diario de un skin, Antonio Salas

A través del libro Diario de un skin, Antonio Salas, pseudómimo del periodista autor de este libro, nos demuestra que hay que luchar e incluso sufrir mucho para lograr esclarecer la verdad acerca de muchas de las cosas que nos rodean. Una de ellas es el mundo neonazi español.

El autor convivió durante un largo período con los neonazis para llevar a cabo una investigación que se ha culminado con éxito. Después de ello y, tras pasar muchos días de su vida con una cámara oculta debajo de su chaqueta, las cosas salen a la luz en este libro. Gracias a él sabemos muchas cosas que quizás antes desconocíamos e incluso ni llegábamos a imaginar. Como consecuencia, Antonio Salas se ha ganado muchos enemigos, y, a pesar de que su nombre es falso, no deja de recibir amenazas de forma constante.

Su vida ya no es la misma después de realizar este trabajo, pero, está claro que ha sido brillante tanto en documentación como en todos los aspectos. Ha puesto su vida en peligro por realizar una investigación  que él mismo decidió hacer, de ahí que valga la pena reconocer su mérito.

En muchas ocasiones a lo largo del libro, el autor relata el miedo que siente al verse totalmente sólo en un mundo que no es el suyo, siendo consciente que ante cualquier sospecha su vida correría peligro. Como él mismo dice, “en toda infiltración lo difícil es disfrazar el alma, el interior, no el exterior”.

 

Por Mª Agustina Guarc Ratque.

 

Add comment Abril 30, 2008

Ninguna guerra se parece a otra, Jon Sistiaga

Toda guerra deja huella, una más que otra, pero ésta permanece.

Jon Sistiaga, corresponal de Telecinco, tiene una marca bien profunda en todo su ser. La guerra de Irak le llevó a su amigo, compañero, confidente en todo el conflicto: José Couso. Su cámara. El que con solo una mirada sabía lo qué pensaba, qué clase de planos quería para sus crónicas, su confidente y su única compañía. Con el compartió momentos muy peligrosos, divertidos, de descubrimientos, de desinformación y de manipulación de datos a los periodistas occidentales por parte del gobierno de Hussein.

La mañana del 8 de abril del 2003, Jon quedó sin su otra parte. Ahí tendido, en el suelo de la habitación 1403, daba sus últimas bocanadas de aire José Couso. Los americanos habían apuntado hacia el Hotel Palestina donde se alojaba la prensa occidental y le habían arrancado la vida al alegre “Cosuiño”.

En las páginas de Ninguna guerra se parece a otra Sistiaga cuenta desde el primer al último día su estancia en Irak. El conflicto es visto desde las mejores cámaras que pudieron existir: sus ojos y los de Couso. Sus comentarios acerca de la guerra y sus investigaciones y grabaciones hacen de este libro un buen documento de información sobre la desinformación que el Gobierno español daba. Los periodistas tuvieron que trabajar bajo la censura y propaganda del régimen de Sadam para no enviar datos y crónicas que pudiesen afectarle.

Como dijo Jon al comienzo de su primera obra: “Este no es un libro cualquiera sobre un corresponsal de guerra. Es un libro homenaje a José Couso”.

 

 

 

Ángela Pontes Rodríguez (enero)

 

Add comment Abril 30, 2008

“O lapis do carpiteiro”- Manuel Rivas

O lapis do carpinteiro, publicado no ano 1998, é unha das novelas de maior éxito do xornalista e escritor galego Manuel Rivas.

Nesta obra, o autor, cunha habilidade pasmosa para o uso das verbas, ofrécenos a mirada dun verdugo nun dos tempos máis escuros da historia de España, unha mirada atemperada polo lapis dun carpinteiro pertencente a un pintor falecido por mor dun disparo recibido na cabeza en plena Guerra Civil.

Todo o relado amósase moi influenciado polo contexto histórico, pois a acción ten lugar no ano 1936 nun cárcere de Galicia onde se atopa preso (por mor do franquismo) o médico republicano Daniel Da Barca. Mais este non é só un libro sobre a Guerra Civil Española, é moito máis ca iso. É unha historia de amor entre Marisa Mallo (unha fermosa moza de Fronteira) e o doutor Da Barca. Unha novela dun amor que se sobrepón á destrucción, unha fermosa historia de liberdade e melancolía.

Ademáis dos dous namorados, xorde a mirada escrutadora dun home que non tiña medo, Herbal, o garda da cadea da Falcona que verá restaurada a súa condición de ser humano por obra e gracia de tantas formas de amor como o lapis do carpinteiro lle foi ensinando a debuxar.

É, polo tanto, unha historia de amor, melancolía e liberdade en tempo de guerra e posguerra. É o testemuño dunha traxedia curativa, unha metáfora de tódalas guerras, unha loita contra o esquecemento que demostra o poder de salvación que ten o amor.

Alba Naveira Romero

Add comment Abril 29, 2008

Nada y así sea, Oriana Fallaci

¿Qué es la vida? Esta fue la pregunta que la pequeña Elisabetta le formuló una noche de 1967 a su hermana mayor, la periodista Oriana Fallaci.

Al día siguiente, Oriana Fallaci viajó a Vietnam, donde estaba teniendo lugar la guerra entre norteamericanos y vietnamitas. La periodista pensó hallar allí la respuesta a la pregunta de su hermanita pero sólo halló tristeza, muerte y crueldad.

Los hombres no merecen aprecio ninguno porque se disparan unos a otros, se matan por ideales que no comparten ni comprenden, porque obligan a otros hombres a disparase mientras ellos cenan en lujosos hoteles, porque ignoran lo que ocurre en el mundo mientras sueñan con llegar a la luna (“un sueño para quien no tienen sueños),…

Por este motivo, las frases que François Pelou, periodista francés, repetía en el Vietnam, “Son inocentes porque son hombres”, “los hombres no son ni bestias ni ángeles”, no tenían sentido para Ornella Fallaci.

No obstante, fue meses después, a su vuelta de Vietnam, cuando la italiana comprendió las frases del francés y halló también respuesta a su pregunta. La matanza de México en la que resultó herida le ayudó a entender que es posible apreciar a los hombres y que la vida es “una cosa que hay que llenar bien y que cuando se ha roto no sirve para nada, y así sea.”

Elena Ramos Garea

Add comment Abril 29, 2008

Morir para contarlo, Julio Fuentes

No hace falta morir para contarlo y eso lo demostró Julio Fuentes en toda su carrera periodística como corresponsal de guerra en todos los conflictos de finales del siglo XX y principios del XXI. A través de sus crónicas y artículos publicados para el periódico para el que trabajaba, y del cual fue miembro fundador, El Mundo, cuenta con una prosa clara y sencilla lo más atroz y cruel que estaba viviendo para informar al lector.

El libro no es sólo un documento informativo, sino que es un documento periodístico en toda regla. A lo largo de sus líneas uno se da cuenta de la calidad formal y estética de sus escritos. Una misma historia es contada por las dos partes divergentes, las dos caras de la moneda. La objetividad está casi patente en sus crónicas, algo bastante difícil de conseguir siendo corresponsal de guerra. En estos conflictos es muy fácil que los sentimientos escriban por ti y la razón quede manca, algo que a Julio Fuentes no le pasó.

Hay una sección del libro que corresponde con su época de enviado especial a Italia. Lo describo como un “relax” para el lector, ya que en ese apartado aparece la entrevista que le hizo Fuentes a Georgio Armani, un reportaje  muy interesante sobre los conflictos familiares de los Gucci y artículos varios sobre la Fórmula 1, para luego continuar con los entresijos de las guerras finiseculares.

Las últimas cartas de Morir para contarlo son las cartas que le escribieron a “Julito” todos sus amigos y compañeros de profesión. La fuerza y la emoción de sus palabras hicieron que mis ojos se lavasen.

 

 

 

Ángela Pontes Rodríguez

Add comment Abril 29, 2008

Gomorra: Un viaje al imperio económico y al sueño de poder de la Camorra. Roberto Saviano

Roberto Saviano escribe neste libro sobre o “Sistema”, que é como se coñece á mafia da Camorra napolitana.

Resulta tamén sorprendente como se asocian o negocio do narcotráfico e o negocio da roupa de marca, beneficiándose mutuamente. Pero o máis grave é que, aínda que son moitos os que se negan a crelo, estamos a falar dunha organización criminal. Na propia obra o autor fala dunha conexión entre esa banda e ETA. Foi no 2003 cando se descubriron estas relacións, grazas a unhas declaracións de Raffaele Spinello, un antigo membro da organización italiana. ETA e a Camorra chegaron a un acordo polo que a banda vasca enviaría cocaína para recibir armas a cambio.

Estes vínculos que a banda mantén con España deixan claro que a Camorra ten moito que ver cos españois, aínda que nos resistamos a crelo. Pero nesta ocasión parece que o autor non logra facer mella nos italianos nin nos españois. Semella que tanto uns coma outros intentamos evitar o tema. Pero por moito que tratemos de evitar o tema, o problema segue aí. Por moito que tratemos permanecer indiferentes, o certo é que a cuestión non deixa indiferente. Esta indiferencia pola nosa parte explícase porque a mafia napolitana só raramente comete homicidios en España. E é tal o noso egoísmo que só nos preocupa unha cuestión cando realmente nos afecta de forma directa. Mentres non nos toque moi de cerca, deixámolo pasar.

Nesta obra Saviano chámalle ás cousas polo seu nome, deixando a un lado os eufemismos que tratan de ocultar a realidade. Pero xa pagou un prezo pola denuncia ó sistema: a súa liberdade, pois dende a publicación do libro vese obrigado a vivir escoltado.

Marta Rial Alvite

Add comment Abril 29, 2008

Raval. Del amor a los niños. Arcadi Espada

“Lo que separa a un genio de un periodista son siempre cinco minutos, y para publicar en domingo hai siempre cinco minutos”; “Los diarios están llenos de entrevistas y los periodistas preguntan cada vez menos”; “Los deontólogos manejan titulares llenos de mierda y pretenden actuar con escrupulosa limpieza”; “Rebotar la noticia: un impulso inicial y luego una inercia. Una gran pelota. Nada se añade, nada se quita, nada se comprueba”; “En el periodismo universal no importa demasiado que la fuente mane o no: importa sobre todo que no mane para los otros”.

Estas son algunhas das máximas máis contundente que Arcadi Espada recita ao longo desta obra. O tema principal do libro é o caso de pederastia que ocorreu no barrio de Raval (Barcelona) hai xa máis de dez anos, pero sobre todo o tratamento informativo que recibiu o suceso. Espada non só se ceba cos xornalistas e coa profesión a que en milleiros de ocasións deixa en evidencia pondo exemplos de incompetencia ou de sobornos, senón que tamén arremete contra os xuíces que levaron o caso, contra os Mossos d’esquadra, contra as familias das vítimas e incluso contra os nenos implicados.

Se hai algo que deixa claro este libro e que Arcadi Espada non ten pelos na lingua e que di o que pensa cando o pensa. Tamén queda claro que mira con lupa os erros da profesión xornalística e que considera que hai moitos elementos que fan dos xornalistas peóns ao servizo dos poderes. A única pega que lle poría a esta obra e ton de prepotencia dende onde se sitúa o autor porque seguro que tamén el comete erros e non sempre teñen que ser voluntarios. 

Mª Tania Alonso González

Abril 29, 2008

La Bodega, Noah Gordon

Es la historia de un joven vinicultor, Josep Álvarez que emigra a Francia por culpa de la situación política del momento. La historia sucede durante las guerras carlista y el asesinato de Prim.

Después de su emigración, regresa a la tierra natal con una ambición: la de la elaboración de un buen vino. Para ello empleará las tierras familiares dedicadas hasta el momento para la producción de vinagre.

En esta novela histórica, Gordon deja patente su dominio de la palabra y el adorno de la misma. Hay una estupenda descripción del paisaje. Utiliza muchos recursos literarios como el conocido “flashback”. Se explican muy bien las complicaciones que sufre el protagonista debidas a una economía un tanto limitada y las dificultades del terreno. Describe también las relaciones con la demás gente del pueblo y cómo vive en ocasiones la soledad.

Una perfecta novela que nos lleva a echar la vista atrás en una de las costumbres de nuestra tierra. Una novela de intriga, de superación personal y de amor.

Lidia Bao Martínez

 

Add comment Abril 28, 2008

Previous Posts


 

Abril 2008
L M X J V S D
« Mar   May »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Arquivo

a

Blogroll